ADHD - prawda i mity - Artykuł

Na temat ADHD krąży wiele utartych przekonań, które warto poddać procesowi demitologizacji
i zderzyć je z rzeczywistością. 

XXI wiek to wiek ADHD – mit!

Na ADHD cierpi od 4–8% dzieci w wieku wczesnoszkolnym, głównie chłopcy, niezależnie od rasy (zatem nie jest związane z wysokim rozwojem techniki). Jedynie u 60% dorosłych utrzymują się niektóre objawy tego zespołu (wówczas jest to AADD).
Ponadto, pierwsze opisy dzieci z tą przypadłości można odczytać już w Talmudzie. Natomiast, w wieku XX podjęto pierwsze próby definiowania tego zespołu. Popularność ADHD wiążę się z zainteresowaniem kręgów naukowych. Spowodowało to częstsze i, niestety, błędne diagnozy, ponieważ nie ma skutecznej metody diagnozowania.

Dziecko niegrzeczne to dziecko z ADHD – mit!

Objawami podstawowymi są: zaburzenia uwagi, nadruchliwość, impulsywność. Stąd, w wielu przypadkach energiczne dzieci są źle diagnozowane.

Przede wszystkim należy pamiętać o tym, że u dzieci z ADHD występują trudności szkolne oraz dysleksja (u co drugiego dziecka). Ponadto, ważna przy diagnozie jest długość trwania objawów. Według klasyfikacji DSM -  IVTR, objawy (6 związanych z koncentracją i 6 z nadruchliwością/impulsywnością) powinny utrzymywać się więcej niż pół roku i pojawić się przed ukończeniem siedmiu lat.

Farmakologia jako jedna z metod leczenia ADHD – prawda!

Tak, farmakologia pomaga w leczeniu ADHD. Jednakże jedynie w połączeniu z terapią poznawczo-behawioralną daje efekty.

ADHD jest chorobą psychiczną – mit!

Nie, nie jest to choroba psychiczna, ani też somatyczna. Przyjmuje się, że zespół ten jest genetycznym zaburzeniem. Dlatego też rodzice, ani cywilizacja nie ponoszą winy za ADHD.

Źródła:

A. E. Kazdin, J.R. Weisz (red.), Psychoterapia dzieci i młodzieży, Kraków, wyd. Uniwersytetu Jagiellońskiego 2001.

E. M. Hallowell, J. J. Ratey, W świecie ADHD, Poznań, wyd. Media Rodzina 2004.

www. ptadhd.pl (Oficjalnia strona Polskiego Towarzystwa ADHD)